Praktijk Gert Klabbers, Ietje Kooistraweg 25, 7311 GZ Apeldoorn. Email: praktijk@gertklabbers.nl
AGB-
K.v.K.: 8055508. Lid Vereniging van Haptotherapeuten VVH reg.no.: 53A. Telefoon:
055 – 5760004
Een behandelingsverslag
Ze belde ‘s-
’s-Middags was ze stipt op tijd aanwezig. Een rustige oude vrouw. Ze vertelde dat haar man ruim twintig jaar geleden was overleden en daarna was ze nooit meer aangeraakt. Ze had wel kinderen en tijdens een begroeting werd er wel gekust, maar dat was toch anders. Een paar jaar geleden was ze haar beide borsten kwijtgeraakt als gevolg van borstkanker en onlangs waren opnieuw uitzaaiingen geconstateerd.
Hannah: “Wil jij me daar nog één keer aanraken voor ik dood ga”. Heel even ging het door me heen dat ik vanuit mijn professionele deskundigheid moest starten met een intake en het vaststellen van een behandelplan en een en ander zou moeten vastleggen in een dossier. Gelukkig had ik de moed om dat maar weer eens over te slaan en ik stelde haar voor om op de behandeltafel te komen liggen, zodat ik eerst haar rug zou kunnen aanraken. Ze trok haar trui en blouse uit en ging op haar buik op de behandeltafel liggen. Ik deed de bandjes van haar BH los en terwijl ik naast haar op de rand van de behandeltafel zat, legde ik beide handen op haar rug. Vervolgens bleef het heel lang stil, totdat ik na verloop van tijd begon te aarzelen. Ze moet dat gevoeld hebben, want ze zei: “ga maar door!” Ik bleef nog een tijdje stil naast haar zitten met mijn beide handen op haar rug, tot ik het gevoel had dat we aan elkaar gewend waren.
Ik vroeg: “Wat heb je nodig, Hannah”. Ze zei: “Eigenlijk wil ik nu graag dat je m’n voorkant aanraakt, waar geen borsten meer zijn. Ik voel me daar zo ontkend”. Ze draaide zich om en lag met haar bovenlichaam naakt en kwetsbaar op de behandeltafel. Ze moedigde me aan, maar het ging me te snel, dus ik stelde voor om een tussenstap te maken en haar eerst aan te raken met een handdoek ertussen. Dat vond ze goed en het bleek een goede keus, want hierdoor voelde we ons allebei weer wat vrijer om te bewegen en te ademen. Door de handdoek heen voelde ik hobbels en harde stukken. Stug littekenweefsel dat na de operatie onder de trui was verdwenen en waar niets meer mee gedaan was. Ik keek haar aan en zei: “dit is een deel van je lijf, beschadigd en verminkt, dat kunnen we allebei voelen. Maar gaat het hier nou echt om, hoe is het nou met jou?” Er rolde een traan over haar wang. Heel stilletjes, ik kon haar bijna niet verstaan, zei ze: “Ik voel me zo koud”. Ik deed de handdoek weg en legde beide handen op de plek waar eens haar borsten zaten en zei: “vergeet nou eens de borsten die je niet meer hebt en de littekens die er zitten. Voel eens gewoon mijn handen, voel eens mij.
Na enkele ogenblikken draaide ze zich met haar rug naar me toe en ging opgerold op haar linkerzijde liggen en hield toen zelf haar handen op haar borst. Ze zei: “ik heb mezelf daar ook niet meer aangeraakt”. Ik ging op de rand van de bank achter haar zitten en legde een arm om haar heen en een hand op haar buik. Toen begon ze zo hartverscheurend te huilen, dat ik weer ging aarzelen. Dat voelde ze weer feilloos aan, want ze legde een hand op mijn hand die op haar buik lag. Na een tijdje werd het stil. Ze zei: “zo is het goed”. Ze stond op, kleedde zich aan, keek me aan en zei: “dankjewel, voor dat je het gedurfd hebt”. Ik bel je wel. Een tijdje later kreeg ik een kaart van haar dochter. Moeder was overleden en had gevraagd om mij nog een keer te bedanken en te zeggen dat ze niet meer zou bellen.
© Gert Klabbers